دل نوشته های من

کز نفس هایش بلرزد آشیان مهتاب سنگی

من هم آوای بهارم گاهی

می دوم در درازای جاده یک رنگی

لحظه هایی هم منم پاییز پر برگ

سبز و زرد و قرمز و گاه هم نارنجی

پ.ن1:

چه رسم جالبی ست،

محبتت را می گذارند پای احتیاجت،

صداقتت را می گذارند پای سادگی ات،

سکوتت را می گذارند پای نفهمیت،

نگرانیت را می گذارند پای تنهاییت،

و وفاداریت را پای بی کسی ات،

و آنقدر تکرار می کنند که خودت

باورت می شود که تنهایی و بی کس و محتاج...(از خودم نبود،یه جایی خوندم!)

پ.ن2:توجه کردین شعرم ته نداشت؟؟...دعا کنید فکرام سر و سامون بگیره،یه مدته هر چی مینویسم یا آخرش خشک خشکه یا انقد خیسه که جوهر خودنویسم پخش میشه..

آشفتگی برای یه شاعر هم معنی مرگه...

نمیخوام بمیرم...

لاک زده ام

آخر قرار است تو  را ببینم

و تو باز هم با من سرد باشی

و من باید بروم در لاک خودم...

این سراشیبی چیست؟

نکند اینجا همان انتهای راه من است؟

آه ...می آید صدای ششعله تنهاییم

انگشتانم جوهر تمام کرده

می تراود از نگاه خسته ام

ناله های کدخدای آبادیم ...

     تو از من نگذر ...

    دیگر عشق را کلامی نیست

باید بروی

اگر می خواهی از یاد ببری زیر باران قدم بزن

فراموشی ها همه نم دارند

و من آرام و هراسان،

می دوم در میان ریسمان خاطره ناخواسته.

من تو را بوم بودم یا که رنگ؟

من تو را اشک بودم یا که چنگ؟

من تو را تاری از مو هم نبودم

پس چرا

این چنین محو شدی

در میان حرف های دختری که برایش لبخند

اشکی از یاد وفاست

و در این دیر مغان

حسرت هر روز از خیالش می دمد

رویش دیوانگی ، برایش عادت است

در دلش آواره و بی طاقت است

گاه با موج نسیم هم آوا می شود

و به یک رنگی شب می بالد

شباهنگام و آن هنگام

که جغد از فرت سیاهی خواب است

در دل کاغذ تا خورده می نالد ...

یک ورق از گل سرخ در نگاهت پیداست

این چنین باز دلم در جست و جویی بی انتهاست

نکند باز هم هر روز تکراری از فرداست ..!

با دلی ترسان و لرزان در افق

می نگارم بر لبت لبخند را

سیلی از دیدگان احساست

در دلم آرامشی می سازد

با خودم می گویم :

این چه زیباست که هر شب در خیالت غرقم

ولی ای کاش می فهمیدی

که چه تنها و شکسته ام

در تمام لحظه های بودنم جز یکبار

به کسی جان نبسته ام ..

ولی ای کاش میفهمیدی

در نگاهم فریاد می رقصد

به فرداها می اندیشم

و تنم می لرزد

من چه سردم ، خشکم

ولی هر روز به سازد می رقصم

شاید امروز بیابی از میان خنده ام تشویش را

نه بمانی تا من

تن به تو بسپارمو

دل به تنهایی محض ..

کاش میفهمیدی که مرا آرامی

ولی این آرامش ،

روزی از جنس جهنم می شود

                                      ....

پ.ن: حال و روزم حال و هوای این شعره ..

   می مانی یا می روی ؟ چه دشوار است پاسخ این سوال.ماندن یعنی ترس از تنهایی و رفتن یعنی ترس از آینده .کدام ترس عمیق تر است ؟

   به سقف اتاقم که می نگرم تصویری از خودم دارم که یکه و تنها زانو به بغل دارد .دلم که می لرزد پیش خودم می گویم بمان .اما برای ماندن نباید از ترسی برنجی ..

   به قلمم می نگرم و به یاد عشق حقیقی ام می افتم .اگر نمانم هم تنها نیستم .من خدا را دارم ،آسمان ،جیرجیرک شب و دل خسته و آرام و غریبم .

   پس قلم خودت شاهد باش ،ماندن را برگذیدم برای نگرش در اکنونم و ایستادن در احساسی زیبا ،نه برای ترس از تنهایی ..!

   هر از گاهی گنجشک کوچک خیالم مرا به لبخند وا می دارد و بوی آرام و سرد احساسم هوشیارم می سازد.نفس های شمعدانی نقاشی ام مرا به آغوش کشیده...آه،چه سرد است.پس چرا من داغم؟از چه می سوزم ؟؟؟

   غنچه گشوده لبانم و خم در ابروانم نشان از چیست؟این همه پریشانی چرا؟ نکند کسی قلمم را دزدیده!آخر جانم به نوشتن بسته ست ..

   آفتاب می درخشد اما آسمان دلم چه تیره ست.ستاره های دنباله دار هم مدت هاست مامن گذیده اند.نمی دانم چرا روشنایی نیست.می گویند ماه هم از من فرار کرده.یادش به خیر ...

   می بینی؟اشک چشمانم هم رهایم کرده.مثل سنگی که در دل کاغذ می نگارد،چقدر تنها!آغوش ها،نگاه ها و آرامش رفته اند،جایش من مانده ام و تنهایی،خاطرات تلخ جدایی و نسیم احساسی جامانده و یک قلم تنها ..

   دوستت دارم هایم را در گلو حبس کرده ام.گاه اگر نگویی مردتری!ولی گلویم دارد می گیرد.آمده ام اینجا به تو بگویم دوستت دارم.تو که رابط من با آرامشی.هر کس از قاب احساسم برود و پای در خاطراتم بگذارد و مضارع ها را رها کند تو نمی روی،همیشه دوستت دارم.

       چه غم ار همدم من نیست کسی

                                                   خوش تر از باد صبا همدم نیست  (پروین اعتصامی)

   باد صبای من تویی.این روزها که نگاهم مبهم است و احساسم کج رفتار،دلم برای تو تنگ میشود.تو که هر وقت میخواهم برایم می نویسی که دوستم داری.

                                                     "دوستت دارم"

   می دانم.میان من و همه پرده ای از غربت است،وتنها تویی که احساسم را می فهمی.تویی که مرا زیبا می خوانی،زیبا می نویسی،زیبا می سرایی و احساسم را رنگ می کنی.سبز نه لااقل قهوه ای.همان قرمز آمیخته به تاریکی.

   دستانم را مشت می کنم.چه قلب کوچکی!پس این همه احساس کوبنده چطور در این جایگاه ریز نقش پناه دارد؟نکند قلبم متلاشی شود؟!خودت برای احساسم لالایی بخوان و خوابش کن.

     لالا لالا، بخواب حالا، چه امروزی، چه فردایی، عجب احساس زیبایی، چرا پس با خودت آرام و تنهایی؟، چه شیدایی، چه رسوایی ...

   گل های رز خشکیده ام را می بویم.این چه بویی ست؟شراب هم اینگونه مست نمی کند.کاش میفهمیدی سینه ریزم تیغ کاکتوس باهم بودن است.کاش می فهمیدی که من و تنهایی و این قلم خسته چه از زندگی می خواهیم.احساس تو را؟ وجودت را؟ لبانت را؟ یا قامت محکمت که تکیه گاهی ست؟ نه هیچکدام.ما لطافت می خواهیم،محبت،عشق همان میوه ممنوعه ...

پ.ن:وقتی دلم میگیره و حس می کنم تنهام قلم آرومم می کنه!کاش اونایی که گاهی نیستن و واسه نبودشون افسوس میخورم مثل قلم بودن!قلمی که دستامو میگیره و روی کاغذ ازم حرف میکشه.کاش بقیه هم مثه اون بودن...